Lieve Lezer,

 

Hopelijk gaat het goed met jou. Ik word zelf echt helemaal gestoord. Ik kan wel janken. Innerlijk. NIet letterlijk, helaas. Wat zou het opluchten als ik dat kon. Het gaat totaal niet goed. En ik moet nog 8-10 weken wachten op een behandeladvies. Alles wat ik nog eet laxeer ik eruit. En als ik eenmaal eet, kan ik niet meer stoppen. Vandaag is het me de 1e keer gelukt braken op te wekken en het voelt heel goed dat nu (alles) eruit is. Tenmiste, ik hoop dat alles eruit is. En anders maken de 15 laxeerpillen wel, dat ik helemaal leeg ben. Pijn heb. Nauwelijks aan slapen toe kom. Een toilletabbonement heb. Me misselijk en slecht voel. Alsnog moet overgeven van misselijkheid. Leeg ben en niet kras. Dus geen littekens veroorzaak van buiten. Maar vooral leeg ben. Ik ben als de dood `n gram aan te komen. Ik weet niet meer wat ik moet. Wachten sowieso: 8-10 weken voordat het behandeladvies is van de eetstoornispoli in maastricht. En ik denk dat ik erna nog wel op een behandeling kom aan het wachten. Het is zo alleen, zo eenzaam. Alles houd ik geheim. Niemand merkt wat. Oke, bijna niemand. Sommigen valt het op. Zoals de vriend van m`n vader. Sommigen weten het. Maar m`n ouders niet. Ik zou hun hart breken als ik ruzie erover ging maken, of het niet geheim zou houden. Maar ik kan het ook bijna niet meer verbergen. Ik ben bang dat ik nu vaker ga braken. Donderdag heb ik pas weer een afspraak met de psychologe. Ze zal niet blij zijn, maar ik lieg niet tegen haar. Anders kan ik net zo goed niet gaan. Ik zou willen dat ze eerder kon. Maar ik bel of mail nooit eerder. Ik maak me ook zorgen, heel dubbel, want ik veroorzaak de problemen zelf. Maar wat als ik dalijk bloed braak of poep of plas?

Gelukkig heb ik dinsdag en woensdag afleiding. Dan ga ik logeren bij een vriendin. Net als vorige week. Weg van thuis. Weg van drukte, ruzie, problemen. Even rust.

Nu ga ik maar proberen te slapen. Misschien nog wat oefeningen, als dat nog lukt. Ik ben doodmoe, ik heb erg slecht geslapen de laatste tijd.

Weltrusten!

 

Liefs,

zuppay

Heej Lieve Mensen,

 

De titel zegt het al. Ik ben ontslagen. Een paar weken terug al. Ik verveel me dood. Normaal werkte ik altijd al m`n vrije dagen in de slagerij in de supermakt. Maar ik ben te duur, iemand van 16 die hetzelfde werk doet is de helft goedkoper. M`n baas vond het ontzettend rot me te ontslaan, hij had me extra uitgenodigd op gesprek enzo. Maar er staat een baas boven hem die de centen beheerd. Het is wel rustiger zo. Ik was altijd onwijs gestresst en bang om iedere keer weer te gaan werken en het fout te doen. Achteraf is m`n baas dus harstikke tevreden. Ik maakte me druk om niks. Ik werk prima.

Ik heb in de tussentijd intake gehad bij woonbegeleiding stichting scivias, zij kunnen me helpen op mezelf te gaan wonen en alle ondersteuning daarbij die ik nodig heb. Ik moet het alleen gaan bespreken met m`n ouders, dat ik uit huis ga. En ik heb afgelopen maandag intake gehad bij de eetstoornispoli in maastricht, azm, maar de intake is nog niet af. Normaal gesproken halen ze de vragenlijst in 2 uur, maar ja, er zijn uitzonderingen. 21 Mei word de intake vervolgd. De intake heeft wel een hele nasleep gehad. Het was toch wel heftig. Afgelopen maandag was dan gelukkig wel een hele goede vriendin van mij mee. Zij steunt me ontzettend, vult dingen aan, heeft me over die drempel gezet en 21 mei ga ik alleen. Ze zegt dat de verandering reeds begonnen is. Mijn voornemen om heel veel te veranderen dit jaar, gaat van start.

Verder gaat het niet geweldig met me. Ik heb al 2 dagen niets gegeten. Continue tweestrijd. Ik ben wel blij, want ik ben een beetje afgevallen. 3 weken terug woog ik XX en nu zo`n 7 kilo minder. Ik was trouwens langer dan ik dacht, dat is gemeten bij de intake. Ze zouden me toch niet de 21e weer gaan wegen? Verder heb ik vandaag een keertje creatieve therapie gehad, in een groep. Om eens te kijken. Het was wel oke. Maar heel vreemd in een groep te vertellen wat je gemaakt hebt, dat lukte ook niet echt. En we waren maar met z`n drieën. Er was wel nog een ander nieuw iemand. Maar de andere 2 waren veel ouder, eentje 26 en de ander 32. Maar het valt onder schooltijd, dus ik kan er sowieso niet mee doorgaan. Ik maak hetgeen waaraan ik begonnen ben thuis af. PMT heb ik zelf stopgezet, voorlopig. Ik heb het idee dat ik er niks aan heb. Ik vind het maar naar. En de chemie met de therapeute is er nog steeds niet.

Alleen morgen word een ramp. Ik ben uitgenodigd mee te gaan naar zeeland. De hele dag samen met mensen. Ik heb drinkontbijt gekocht en wat rijstwafels, en optimel, om enigsinds dingen te hebben als ik iets zou moeten nemen. Maar ik word vanbinnen onwijs boos als ik ''moet'' eten. Er is zo`n afkeer. Ik heb helemaal geen honger. Ik voel me harstikke energiek. Ik ben zo ontzettend bang dat ik zal aankomen. En ik kan maar niet van de laxeermiddelen afblijven. Zelfs als ik niet eet, het uitstel, neem ik het midden in de nacht rond 2 uur, alsnog. En ik moet in de regen fietsen van die rotstem. M`n psychologe zegt ook veel dingen die m`n problemen met eten verergeren.  Maarja, ik ga maar eens slapen. Trusten!!

 

Liefs,

zuppay

Heej Lezer,

 

Na lange tijd en vraag ernaar zal ik maar weer 'ns een update plaatsten. Je zult je wel afvragen wat ik al die tijd gedaan heb? Nou, ik heb hard gestudeerd! Ik ben allereerst in de zomervakantie op een supertoffe stoere vakantie geweest, hier: http://www.rhmbuitensport.nl/site/index.cfm?act=teksten.tonen&varpag=1186 . Het was echt een bijzonder ervaring, Canyoning vond ik het allerleukste. Wat mij betreft ieder jaar zoiets. Maar dit jaar word het mijn zusjes keus, spanje, zee, strand, zonnen en eten. Zucht. Daarna ben ik begonnen aan een zware stage op ZMLK-school. (ZMLK=Zeer Moeilijk Lerende Kinderen). Ik had hele lange dagen. Het was sowieso ongeveer een uur reizen, vrij lang dus. Ik was dagelijks bezet van kwart voor 8 tot 6 uur en in de avond had ik nog vergaderingen van m`n geloof, studeren voor m`n geloof, dansen en in november werd ik eindelijk aangenomen voor een bijbaantje in de supermarkt, plus, in de slagerij. Ik had geluk. M`n baas van de C1000 waarin ik bij hem in de slagerij had gewerkt, zo`n 2 jaar nam me direct aan. In november heb ik ook m`n rijbewijs gehaald en in februari heb ik mijn stage behaald. Ik was zó blij! Dit schooljaar heb ik verder geen klachten. Volgens m`n mentor ben ik nu ''rijp'' en lukt het daardoor ook om beter te reflecteren. Nu heb ik hele weken school tot juli. We hebben heel wat verschillende projecten lopen. Erg ingewikkeld. Zoals het er nu uitziet ga ik dit jaar helemaal halen en dan haal ik mijn diploma voor onderwijsassistente niveau 3. Maar de school pusht me om door te studeren, en m`n ouders ook. Wat best moeilijk voor me is. Want ik wilde min of meer in deeltijd/opname gaan na dit schooljaar. Het gaat namelijk niet goed met mij. Ik sta al een hele tijd stil in therapie. Het werkt niet meer zo. Maar wat moet ik doen dan?

 

Liefs,

zuppay

Hoi Lieve Iedereen,

 

Hoe gaat het met jullie?

Ik red me wel. Ik heb vandaag m`n dag wel gehad!!! Eerst inhaalles balletles. Dat ging wel. Ik vond het jammer dat we niets deden vanuit de hoek, pirouettes ofzo. We hebben veel zware oefeningen gedaan. Daarbij ook weer veel gerekt.. (zeer nodig wel, maar niet leuk natuurlijk..) Morgen weer balletles. Verder was ik gaan zwemmen vandaag. M`n vader ging mee.. heel even dan, want hij ging erna uit eten met z`n zussen en de mannen daarvan.

Later kwamen m`n (half)broer en z`n vriend. Ik vond het wel moeilijk te zien dat m`n broer er steeds slechter uitziet. Hij is altijd zo stoned als een garnaal. We zijn van heeeeel veel glijbanen geweest.. en ik ben heeel vaak gaan duiken en van de duikplank en blok afgedoken. Ik vind dat echt heel leuk om te doen. Behalve het feit, bekini, etc. Daarom ga ik ook nooit vaak. Ik heb ook best veel alleen gezwommen. Hun wilden buiten op de handdoek eten, wilde eten kopen, daar hebben ze ruim 1 uur op moeten wachten, en daarna moest ik bij de vriend van m`n broer mee achterop naar huis. Ik ben nog nooit op een scooter geweest, dat was best wel leuk.. alleen heel onveilig. Hun hadden net een flinke joint gerookt, halfe fles sterke drank op.. we reden wel 80 km per uur.. maar goed, ik leef nog..

Komende week gaat zwaar worden, volgens m`n psych en pmt-therapeute. Ik moet iedere dag op en neer naar de polikliniek, voor een heleboel testen, onderzoeken, opdrachten om te kijken wat ik verder nog voor opleiding/werk aan zou kunnen en wat bij me zou passen. Het heet het ''acti-onderzoek''. Ik ben benieuwd.

 

Verder sta ik toch wel voor een heel moeilijke keuze, ik ga geen hele uitleg geven nu, want ik ga op tijd naar bed, want het word een zware week en ik moet vroeg op, nog vroeger omdat ik me vandaag niet wilde douchen, en omdat ik me heb voorgenomen om 10 uur te gaan slapen, en dat is het nu al. Maar het gaat erom of ik uit huis ga wonen begeleid/beschermt/zelfstandig?, of niet.

 

Voor nu wens ik iedereen die het nog leest, weltrusten!! En tot m`n volgende logje..

 

Liefs,

zuppay

Heej Lief Persoon,

 

Hoe gaat het met je?

Njah, hoe het nu met mij gaat ga ik even niet op in. Ik weet zeker dat daar niemand op te wachten staat. Ik doe even een plaksel vanuit iets dat ik al geschreven had en qua verhaallijn op m`n weblog hoort te staan, om het compleet te maken:

 

* Update*
Ja hoe gingie.. eerste keer pmt. Ik vond het echt doodeng!!! Ik zou nu alweer niet durven gaan, maar ik ga toch, want ik weet dat het beter is. M`n psych spoort me aan dat het belangrijk en beter is te gaan en dat ze graag wilt dat ik het probeer enzo. Ik was erg gespannen. Ik ben gegaan. Het is ook niet eerlijk na 1 keer het gelijk af te keuren. Ik heb die lijst met dingen waaraan ik wil werken, die ik had uitgewerkt, aan haar gegeven. Ze vond het prima. Dat was ook de manier waarop ze altijd graag werkte, zei ze. Ik moest eerst kijken naar het minst moeilijke punt om aan te gaan werken, maar dat vond ik niet. Alles is onwijs moeilijk. Mjah, we gaan nu werken aan lichaamsbeleving/mezelf durven te laten zien. We begonnen wat vertrouwt, aangezien ik al vanaf me 4e klasiek baller doe moest ik vandaag een stukje klassiek ballet laten zien, verschillende oefeningen ervan. Verder gingen we met een bal stuiteren naar elkaar. Eerst een kleine toen een mega bal. Daarna deed zij iets met de bal en moest ik dat proberen na te doen en zij keek hoe ik dat deed. Echt doodeng allemaal. Ik durfde m`n jas niet uit te doen, etc. Ik had telkens het idee dat ze me ''bekeek'' zeg maar. Ik heb daar echt heel veel moeite mee. Over 4 weken heeft ze weer plek, dan moet ik muziek meenemen en een stukje van street-dance dans laten zien. Maar de bedoeling is 1 keer in de 2 weken pmt. Verder zijn m`n doelen om binnen pmt aan te werken wel duidelijk, ze zei dat wat ik opschreef ook precies binnen pmt past, om aan te werken. Dus tja, over 4 weken weer. En op de tanden bijten en doorzetten maar!!

 

Liefs, zuppay

Lief Persoon,

 

Hoe gaat het met jou?

Ik hoop dat je een fijn leven hebt.

***>>>En ik waarschuw je bij deze dat als je verder wilt lezen, dit kan triggeren<<<***

 

Ik zie het leven niet meer zitten. Ik geef het mijn wel aan een ander. Ik haat m`n leven nu. Ik wil nu dood. Niks meer. Geen toekomst. Rust. Me van helemaal niets meer bewust zijn. Verbrand as worden, uitgestrooit ergens en nooit meer teruggevonden. Iemand, vermoord me. Geesten, jullie maken me toch altijd zo angstig? Nu de kans, kom me maar halen, maak me dood. Punt, heb ik van jullie ook geen last meer. Ideeën over hoe ik dat nu voor mekaar krijg zijn heel sterk en in omloop door m`n hoofd. Ik word er gek van. Wat moet ik er nou mee? Punt. Als ik nu dood ben, maak ik me daar al geen zorgen meer over. Klaar.

 

Liefs,

zuppay

Heej Lief Persoon,

 

Hoe gaat het met je?

Met mij, ach, ik ga door. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te praten, of in enig contact. Eigenlijk geen zin om een logje te schrijven. Ik zonder mezelf af. Mailen lukt niet. Pb`en lukt niet. Msnen doe ik minder, chat ook minder. Maar ik probeer het toch maar. Het gaat ook weer minder met eten. Vooral dat ik weer iedere dag verslaafd ben aan lax. en dat het ook weer erger is geworden. Eerst gebruikte ik het incidenteel, daarna een periode niet. Toen opeens kwam het heel erg terug en zat ik zo op iedere dag 1 keer. Toen probeerde ik weer zelf te stoppen, en nu ben ik door de hele dag verslaafd. Ondertussen al jaren in periodes. En ik word zo misselijk van lax. dat overgeven vanzelf gaat. Maar ik zou het haast eens moeten opgeven, want het lukt me niet alleen ertegen te vechten. Altijd val ik erger terug. De psychologe begon vandaag weer over de eetstoornispoli. Maar de 1e stap laat ze bij mij. Die gaat dus niet komen. Ik schaam me rot, ze zullen me al zien aankomen. Verder hebben we het nog gehad, over hoe de intake was bij PMT. M`n psychologe zegt dat ik naar m`n gevoel moet luisteren. En m`n gevoel zegt nu dat ik absoluut niet meer terug wil bij die PMT-therapeute in therapie. Ze gaat met de PMT-therapeute praten. Maandag praten we er verder over en beslissen we samen of ik dinsdag toch nog een keer naar die PMT-therapeute ga, of niet. Ik zou in elk geval een gesprek nog kunnen proberen, maar als m`n gevoel dan weer zegt dat het niet klikt en niet veilig voelt, gaan we iemand anders zoeken. Meestal klopt m`n gevoel namelijk wel wat dat betreft. Verder voel ik me weer erg naar, alleen, moe ook heel erg. Slap. Depressief. En ik BAAL dat nu al 4 (!!!!!) weken klassiek ballet en street-dance niet doorgaan. Ik zou iets anders moeten zoeken. Ik houd het niet meer uit. Vorige week ben ik maar alleen gaan hardlopen. Maar ik vind dat niet leuk genoeg om te blijven doen. En als ik weer veel alleen ga sporten, sla ik erin door. ''zucht''..  wat moet ik nou met alles?

 

Liefs, zuppay

Heej Lief Persoon die dit leest,

 

Hoe gaat het met je?

Met mij sja.. ik wil graag wat kwijt. Ik had vandaag dan intake bij een mevrouw voor individuele PMT. Ik vond de intake helemaal niet fijn ..ik vind het heel egoïstisch en fout om te zeggen, en ik weet ook niet wat ik hiermee aanmoet, maar, eerlijk gezegt, het klikt niet, ik heb het idee en het gevoel dat het helemaal niet klikt en het zo ook geen zin heeft verder te gaan met die mevrouw *schaamt zich diep*.

Liefs,

zuppay

Heej Lief persoon die dit leest,

Ik wil graag een aantal dingen kwijt, er gebeurd veel. Het is me teveel. Ik werd net gebeld dat ik morgen om 9 uur opeens intakegesprek heb voor individuele PMT, wat nog langer op zich zou laten wachten, mja nu dus niet  ... dat vind ik eng en moeilijk, het overvalt me.

Vanochtend ben ik flauwgevallen, wat naar is, omdat het veel gebeurd, ook al doe ik m`n best dat te voorkomen.
Daarna ben ik erg geschrokken, m`n oma is opeens in het ziekenhuis opgenomen en heeft waarschijnlijk een hartinfarct gehad. Het gaat al tijden niet goed met haar hart, schildklier en hoge bloeddruk. Nu is haar schildklier aan het groeien en loopt dat allemaal mis. Ik ben er vanmorgen heengeweest en dat was toch minder fijn om te zien. Ik denk niet dat ze nog lang te leven heeft. Wat ook naar is, dat m`n moeder er ook last van heeft, het zijn familiekwalen. En ik zou zelf zeker m`n schildklier ook eens moeten laten onderzoeken.

Verder maakt m`n moeder nare opmerkingen. Ze zegt dat m`n benen dik zijn, m`n buik, en dat ik moet afvallen, e.d. terwijl ik juist zo m`n best doe naar een gezond gewicht te komen en niet verder te dalen in ondergewicht. M`n bloeddruk hoger te krijgen, kheb me bloed moeten laten onderzoeken op kalium en meer, en ik hoop dat het allemaal goed is, dat ik niet daaraan ook nog eens moet werken.

M`n familie lacht me uit, praat achter m`n rug, omdat m`n moeder en iedereen doorkletst dat ik vanuit school naar een psychologe en psychiater gestuurt ben en daar is in onze familie een negatieve kijk op. M`n vader scheld me o.a. uit. Verder voel ik me erg naar, alleen. Ik praat hele weken tegen mezelf. Ik mis een échte vriendin. Iemand om iets leuks mee te doen. Afleiding. Nachtrust wat ik maar niet goed krijg. De angsten. Nachtmerries, herbelevingen. De psychiater die denkt dat ik dissociatieve stoornis heb, wat me ook maar niet lukt goed te krijgen. Ik raak vaak in dissociatie. Ik mis een plek waar ik mezelf niet constant hoef aan te passen. Ik mis steun. M`n gezin, familie, anderen, zitten alles tegen wat ik probeer ''goed'' te bereiken, lachen me uit, maken het weg. En ik vind de woorden niet om daartegenin te gaan. Alles wat ik zeg, voel, denk, is fout. M`n vader schreeuwt vaak, dat ik m`n mond moet houden. Ik schrik ervan.

Stage, opleiding volgend jaar, autorijles, theorie leren, dwarsfluitles, concertje op stage waar ik in mee mag spelen, dingen die ik overneem op stage... En dit mag ik eigenlijk niet zeggen, maar ik vind het heel moeilijk, om mezelf nog überhaubst ergens toe te zetten. Om te blijven leven  .. en doorzetten.

Liefs, lydi

Heej Lezer!

 

Hoe gaat het met je?

Met mij ff wat minder. Ook met (niet-)eten. Maar goed. Vanmorgen naar de huisartse geweest voor de medicatie die ik heb gekregen voor migraine. En het blijkt inderdaad migraine te zijn wat ik heb, máár ook spanningshoofdpijn. Het is het beide. Het wisselt gewoon heel veel.  Ik heb ook netjes aangegeven (met moeite, ok) maar wel aangegeven dat ik bloed moest prikken van de psychiater en psychologe om te laten onderzoeken of ik kalium tekort heb. Als ik dat niet zou doen, zouden de psychiater en psychologe het wel doen als ik bij hen was. Het ziekenhuis ligt daar tegenover, dus.. Nu heeft de huisartse gelijk een heleboel meer dingen laten onderzoeken, want ja, als ik dan toch laat prikken... Om het niet uit te stellen ben ik vanmiddag maar gelijk naar het ziekenhuis geweest om bloed af te laten nemen. Maar volgens mij hebben ze me echt hardhandig of verkeerd bloed geprik vandaag .. het deed best pijn en het blijft pijn doen, hoe kan dat? Andere keren heb ik er nooit dusdanig last van gehad. Ja, 1 keer, maar dat is toch al een hele poos terug. Toen liet ik bij de huisartsenpraktijk zelf prikken en dat was iemand die het nog leerde ofzo, en toen stuurde ze mijn bloed ook nog eens te laat op, waardoor ik nog een keer moest komen. Het werd ook helemaal blauw overal, en dan moesten ze daar nog doorheen gaan prikken en dat deed toen pijn, maar niet de 1e keer... dus ik laat nooit meer bij de huisartsenpraktijk prikken. Maar vandaag gewoon een knorrige man. ''Zozo, dametTJE, kom maar eens zitten!!!''.. aldus.. au... M`n keelpijn wil ook maar niet weggaan. Echt naar gewoon. En vanavond gaat dansles ALWEER niet door. Ik trek het gewoon echt ff niet meer, ik heb die beweging NODIG!!!!! Maarja,.. ik ga er zelf maar weer voor zorgen, al vind ik het soms saai alleen te hardlopen, alleen te dansen, alleen alleen alleen. Ik loop gewoon hele weken tegen mezelf te praten. Ik vind het niet leuk. Ik zou willen dat ik wat meer vriendinnen had, échte vriendinnen.

Njah, over drie dagen kan ik bellen voor de uitslag van m`n bloedtests. Dat zal ik wel weer eens updaten. Ik ga me klaarmaken, zometeen rijles. Tot de volgende log!!

 

Liefs, zuppay